Tweede jeugd IBM-mainframe

"Het mainframe is terug." Dat is de centrale boodschap die IBM aan de verzamelde Europese it-pers wilde meegeven tijdens een tweedaagse persbriefing in haar customer center in het Zuid-Franse Montpellier. (door Bartel Volckaert)

Strikt genomen is het IBM-mainframe (lees: z-serie) eigenlijk nog maar ‘half terug': eind jaren tachtig behaalde het mainframe een marktaandeel van 80 procent, terwijl dit vandaag - volgens IBM - rond de 40 procent schommelt. Door de opmerkelijke verbetering van machines voor het middensegment kreeg het mainframe een tiental jaar geleden dan ook rake klappen te verwerken. "Het mainframe leek inderdaad even op sterven na dood," geeft Ray Jones, vicepresident voor IBM System z Software, zonder gêne toe. "Maar nu staan we er opnieuw en winnen we er ieder kwartaal nog procenten bij."

Keerpunt
Het duurste platform en de hoogste softwareprijzen. De bezwaren tegenover het mainframe zijn niet gering. Dat het mainframe vaak als een veel duurder alternatief wordt gezien voor gedistribueerde omgevingen, ligt volgens IBM aan het feit dat bedrijven doorgaans een benchmark laten opmaken voor één enkele applicatie. "Natuurlijk komt een mainframe dan veel duurder uit," zegt Jones laconiek, "Maar zo hoor je een mainframe natuurlijk niet in te zetten." Craig Bender van de Software Group Strategy Project-afdeling van IBM gaat door op die redenering: "Een mainframe is per definitie bedoeld voor het draaien van meerdere applicaties. Daarom zou je eigenlijk een gedistribueerd datacenter tegenover een mainframe moeten plaatsen. Wij schatten dat de kritische grens (het moment waarop een mainframe voordeliger wordt) ergens tussen de vijftig en honderd applicaties ligt."

Die ‘oneerlijke' vergelijking lijkt IBM vrij hoog te zitten. Bedrijven kennen blijkbaar wel de prijs van een mainframe, maar het totale kostenplaatje van hun gedistribueerde serverpark zouden ze niet kennen. Of beter: ze onderschatten het, aldus Bender, "Vraag een cio eens hoeveel servers één applicatie nodig heeft, of dit aantal enkel voor de productie is bedoeld of ook voor de tests en dataherstel..." Volgens Bender groeit dit aantal dan al aardig. "Temeer doordat de kosten bij een toenemende belasting van het datacenter lineair stijgen, in tegenstelling tot bij een mainframe."

Virtualisatie
Gedistribueerde servers gebruiken gemiddeld gesproken - dus niet bij piekmomenten - slecht 6 procent van hun totale capaciteit gebruiken, gelooft Bender, terwijl dit bij een mainframe tussen de 80 en 100 procent schommelt. Die 6 procent moet met een korrel zout worden genomen. Zo hield Bender bij zijn vergelijkingen geen rekening met de virtualisatiemogelijkheden binnen een gedistribueerde omgeving. "Een eerste stap, in de richting van een consolidatie, zou inderdaad de virtualisatietechnologie van VMware kunnen zijn", geeft Bender achteraf toe als we hem hierop aanspreken, "maar dit blijft beperkt tot de processor. Het mainframe zorgt daarentegen voor een veel grotere consolidatie, doordat je naast bijvoorbeeld vier processors, ook honderden virtuele servers krijgt."