Wolken vol chips

We zijn net buiten Dublin, Ierland. Wat een prachtige plek om een chipsfabriek neer te zetten. De woordvoerster van Intel leidt ons met een verfrissende onbevangenheid door het enorme Fab 24 complex. Ze beschrijft het productieproces, van ordinair strandzand tot wafels van 30 centimeter doorsnede, bezaaid met een karrenvracht aan chips. Gezien alle harde technologie eigenlijk een behoorlijk organisch proces, dat maken van die wafels. Regelmatig staat het spul dagenlang te borrelen en te rijzen voordat er weer eens wat gebeurt. Ook zijn er grote hoeveelheden gezuiverd water nodig. “En wat een mazzel dan,” roept onze gids monter, “dat de fabriek precies naast een rivier is gebouwd”.

Precies. Soms moet je gewoon ordinair geluk hebben.

We lopen verder door. Langs eindeloze gangen waarin laboranten in witte, steriele pakken handelingen verrichten achter beeldschermen. Hoog aan het plafond zoeft zo nu en dan een treintje voorbij met diep daarin weggepakt een wafel, op weg naar een volgende stap in het maanden durende productieproces.

Door een raam vangen we een glimp op van het glooiende Ierse landschap. Schitterend groene heuvels waarin elk moment Gandalf lijkt te kunnen opduiken in zijn schommelende huifkar, achterna gerend door vrolijk joelende Hobbitkinderen. En altijd wolken aan de hemel, in dit land dat moederziel alleen alle depressies vanaf de oceaan opvangt voordat ze het Europese vasteland bereiken.

Wolken? Een van de gastheren van Intel lijkt mijn gedachten te raden. “ik zal het maar toegeven” zegt hij. “Vanuit ons standpunt is iets natuurlijk alleen echt interessant als er een chip in kan”. We slaan net een volgende, honderden meters lange gang in. Ik knik maar eens, ontkennen lijkt hier behoorlijk zinloos. “Dus we zijn er nog niet uit wat we van cloud computing moeten vinden. Als rekencapaciteit verschuift naar grote datacenters, leidt onze technologie vroeg of laat een anoniem bestaan”. Hij mijmert voor zich uit. Heel even lijkt de complete diepte van dit oeroude, melancholische land over zijn gezicht te trekken. “Stel je voor, straks is niemand meer verrukt over een nieuwe chip die op de markt komt”.

Ik sympathiseer met hem. Moore’s Law, het voelt gewoon niet meer hetzelfde als vroeger. Je mag van Google dan altijd binnen een tiende seconde antwoord op een vraag krijgen, het zal nog maar weinigen interesseren hoe ze dat daarbinnen in die cloud hebben opgelost. Gaat dat met de nieuwste generatie voor virtualisatie geoptimaliseerde multi-core Nehalem processors? Of wordt er gewoon een extra kruiwagentje goedkope Pentium-dozen naar binnengerold? Boeien, zoals ze op MSN zouden zeggen.

Hoe dan ook, de nieuwe generatie 45 centimeter wafels komt er al aan. Met nog kleinere, nog goedkopere chips die in letterlijk alles zullen worden ingebouwd. Nog heel veel te doen daarmee. Wolken aan de hemel of niet.