Werkstress hypewaardig

Mexicaanse griep al een beetje onder controle? Het ging de afgelopen maanden bijna nergens anders over. En het was zoals vaak met rampen die met veel poeha worden aangekondigd: ze komen niet. Gevalletje van lawaaiige mediagekte. ‘t Zal de laatste keer niet zijn.

Ik weet een ziekte die veel meer slachtoffers eist en ook niet weggaat zoals de griep. In kranten en op tv hoor je er amper over. Ten onrechte. Hier zouden ze eens flink hyperig over moeten doen. Weet u ‘m? Stress. Vooral door je werk.

In Frankrijk luiden ze al de noodklok. Het aantal zelfmoorden onder werknemers neemt onrustbarend toe. Stress in de EU kost tientallen miljarden euro’s omdat miljoenen werknemers trillend van ellende thuis zitten. Daar koop je een hoop griepinjecties voor. En dat zijn alleen de stressgevallen die zich melden. Alle eenzame, zwijgende stresslijders zitten er niet bij.

Werkgevers doen er akelig weinig aan. Stress is ook minder goed zichtbaar dan de griep van een collega die met veertig graden koorts bezwijkt. Stress is stil en sluipend. En gemeen en genadeloos. Het kan iemand totaal ondermijnen.

Stresslijders hebben het nu dubbel zwaar. Overal verliezen mensen hun baan. Dat maakt kwetsbaar en bang. Niemand durft dan wijverig over een beetje stress te zaniken. “Aan mij zullen ze niks merken”. Dus vreet je het op en wordt het nóg erger.

Werkgevers moeten daar op letten. Juist nu. Zo gauw de crisis achter de rug is, gaan juist dit soort werknemers massaal solliciteren. Een werkgever die straks genoeg personeel wil houden, moet nu aardig zijn voor zijn werknemers. Puur eigenbelang dus.

Dat er weinig begrip is voor stress, zie je ook bij de discussie over de AOW. Daarbij gaat het om ‘zware beroepen’: stratenmakers, truckchauffeurs, betonvlechters, vuilnismannen.
Maar wat is zwaar? Uit mijn jeugd herinner ik me dat onze postbode overspannen werd. Daar moesten we erg om lachen. Hoe kun je daar nu van in de stress schieten? Altijd op je fietsje buiten, beetje brieven en pakjes bezorgen. Overzichtelijk toch? Lekker relaxed. Niet dus…

Niet iedereen is begripsvol. Op een boos weblog over de AOW lees ik:
“Wat een oeverloos geklets over zware beroepen. Ik krijg de indruk dat veel Nederlanders werkschuw zijn. Het enige waar ze goed in zijn is roepen hoe zwaar het werk is dat ze hebben, en dat ze daarom eerder met werken willen stoppen.”

Een ander schrijft over al die aanstellerige stresslijders: “Het is al moeilijk om objectief vast te stellen welke beroepen als ‘lichamelijk zwaar’ moeten worden beschouwd, maar als er nu ook naar ‘psychisch zwaar’ moet worden gekeken, wordt het helemaal ondoenlijk.” Wat een onbegrip.

Op een ander weblog staat het beeldend beschreven: “Werk dat de één binnen een maand tot een zenuwinzinking brengt, doet een ander tot zijn pensioen fluitend. Een zak cement van 15 kg weegt voor iedereen 15 kg; maar hoe meet je objectief iemands psychische belasting?”

Kijk dus goed om je heen als je in de rij staat voor de griepprik. Zenuwachtige collega’s om je heen?
Zwetende bovenlip?
Vraag je dan af: Alleen maar bang voor een prikje?