Vroeger waren geluk en een leeg hoofd heel gewoon

Ik heb een probleem. En U ook. Hoe ik dat weet? Simpel. Ik kom niemand tegen die het niet heeft: Een te vol hoofd. Waar is de reset-knop van ons hectische bestaan?

Even de situatie schetsen. De deadline voor deze column ligt op maandag. Het is nu zaterdagmorgen vroeg in Washington. Ik ben om zes uur begonnen. Dat is eigenlijk te vroeg want ik ga morgen naar Nederland en moet dan uitgerust zijn om de jetlag te bestrijden. En ik ga maandag meteen aan de slag met het voorzitten van een tweedaags seminar over de Bouwsector.

Ik begin de vroege ochtend met email (valt mee op zaterdag) met online de Nederlandse kranten (Volkskrant, NRC; Youp is ‘n momentje van ontspanning). Daarna nadenken over deze column. Nog geen idee waar moet het over gaan. Er schiet mij niks te binnen.

Ik ben afgeleid. Ik moet ook werken aan de voorbereiding van een seminar over Ontwikkelingshulp, in mijn hoofd borrelen tegelijk ideeen op over een serie TV-documentaires waar ik gisteren aan werkte.

Oh, en dan zijn er nog veel andere zakelijke afspraken, de belastingaangifte van m’n BV en er komen twee symposia aan over Groene Energie. Pff, ik moet ook de Amerikaanse kranten (New York Times Washington Post, Wall Street Journal) lezen, die op het garagepad op me liggen te wachten. En mijn 85-jarige moeder heb ik (55) ook nog niet gebeld; laat staan mijn koffer voor Nederland ingepakt.

Vroeger waren geluk en een leeg hoofd heel gewoon.
Voorbij die tijd.

'Hoe win je tijd zonder iets te missen'

Maar er is hoop. Dankzij Guus Pijpers. Die schreef het boek ‘Slaap je Slim’. Nu weet ik dat boektitels misleidend zijn en slechts dienen als publiekstrekkers (mijn familie schaamt zich nog de ogen uit het hoofd voor mijn boek over ‘Lekker schrijven in m’n Pyjamabroek’). Guus Pijpers wekt mijn interesse. De ondertitel is uitdagend: “Hoe win je tijd zonder iets te missen”. Ja, dát willen we allemaal wel!

Ik klik digitaal in de rondte. Oei, binnen 30 seconden zit ik met hetzelfde probleem waar ik mee begon: Overload. Ik lees dat Guus wel honderd boeken op zijn literatuurlijstje heeft staan. Zelf is Guus ‘associate-professor Information Behaviour’. Die heeft dus tijd voor al die boeken. Ik niet. Op de omslag staat die hele stapel kleurige boeken afgebeeld met een knappe mevrouw er slapend naast (Waarom jij niet zelf, Guus? Te lelijk?).

Op websites zie ik verwante boeken die ook leuk lijken. Titels “Druk, druk, druk”, “Lof der luiheid; Handboek voor Onthaasting” en een hele sloot Amerikaanse boeken over ‘meer doen in minder tijd’. Poeh, worden we hier ontspannen van?

Al klikkend zeil ik ook langs een hele batterij cursussen voor de gestresste, overbelaste professional. Ja zeg, ik heb het wel druk maar gestresst, overbelast…? Mwah, valt eigenlijk ook wel mee. Ik heb het préttig druk. En de titel van zo’n cursus geeft me wel hele akelige vibraties in de onderrug. Houdt u van “mindmapping” op de vroege zaterdagmorgen? Ik ook niet.

’Onthaasten is voor dummies’

Het is hier intussen half negen. Elders in huis hoor ik de eerste geluiden van ontwakende gezinsleden en Ginger heeft honger en moet plassen. Ik verlaat mijn knusse thuiskantoor voor koffie, krant en hond. Mijn column is in concept klaar. Verdomd productief ochtendje tot nu toe. Effe relaxen en snel m’n laatste ‘mindmapping’ checken voor ik een volgend klusje uitzoek…

Want ’Onthaasten is voor Dummies’.
Hé, is dat geen geinige titel voor een volgend boek?
Jammer, geen tijd om ‘t te schrijven...