Miepende mopperdoos op de apenrots

Eerste zin van een artikel over jaloezie op het werk: “Wie beweert er nooit mee te maken te hebben, jokt of verkeert een staat van ‘diepe ontkenning’.”

Als kleine zelfstandige heb ik makkelijk praten. Ik ben zzp-er Zelfstandige Zonder Personeel. Ik zeg liever: Zelfstandige Zonder Pesterijen. Heerlijk!
Ik lees in de vraagrubriek van The Washington Post waar een gefrustreerde lezer klaagt dat hij slechts 15.000 dollar meer verdient dan een collega. Die zou véél minder moeten verdienen.
Da’s een geinige variant. Ik dacht altijd dat ik jaloers moet zijn op ‘n collega die méér verdient, met een nóg knappere vrouw getrouwd is (u zou de mijne moeten zien…) of een nóg grotere boot, auto, huis of ‘je-weet-wel’ heeft.
Fout, je kunt jaloers zijn op iemand die van iets juist minder heeft. Ziekelijk, vind ik dat.

“Het groene gif op kantoor”
Jaloezie op de werkplek dus. Oei, daar is meer over geschreven dan goed is voor ‘n mens. “Het groene gif op kantoor” heet het. Er is zelfs een boek met de onheilspellende titel “Jaloezie, het groene monster”. Een met afgunst vergiftigde werkplek wordt vergeleken met een “krabbenmand”.
Of uw jaloerse collega’s zijn als gulzige roofdieren, die uit zijn op een ‘quick kill’ of ze lijken op de bewoners van een apenrots; Bokito’s achter een beeldscherm dus. Nog een beeldspraak: Jaloezie vreet aan mensen, zoals roest vreet aan ijzer. Niet te stoppen.
Enfin, veel leed dus. En dan zijn gulzig declareren de consultants nooit ver weg. En inderdaad, Google sproeit ze ruimhartig uit over mijn beeldscherm als ik op termen als jaloezie en werkplek zoek. Een Amerikaanse jaloezie-goeroe gooit er zelfs een “360 degree feedback process” tegenaan. Bah! Waar hangt de brandblusser?
Geen consultants alsjeblieft maar ‘n gewoon moppie gezond verstand, onsje meer geduld en vooral een baas die oog voor details heeft. Want alles wat uw baas doet, kan aanleiding zijn tot verlammende jaloezie. Hij heeft – jammer, maar waar – niet in de gaten dat hij zijn werknemers door diepe dalen van depressieve duisternis jaagt. Neem die werknemer die klaagt niet genoeg méér te verdienen dan z’n collegaatje aan de overkant van de gang. Niet te winnen toch? Zielepiet…

Geen jaloezie maar ambitie
Maar zo’n miepende mopperdoos kan de sfeer op kantoor wel knap verzieken en de productiviteit naar de gossiemijne helpen. Eén ongeneeslijke zeurkont kan meer verpesten dan tien energieke jubelaars kunnen goed maken. Herkenbaar?
Oh ja, in de onafzienbare stapel jaloezie-literatuur stuit ik op een softe goochemerd die ontdekte dat afgunst ook heilzaam kan zijn. Soms leidt het tot verdubbelde ijver om te bereiken wat de ander al heeft. Tsja, ik noem dat geen jaloezie maar ambitie. Niks mis mee.
Kernvraag is: Wie krijgt de schuld van je eigen onvrede? Jaloerse types geven iedereen de schuld behalve zichzelf. Ambitieuze mensen doen het omgekeerde: “Ik heb kennelijk niet genoeg mijn best gedaan…”. U kunt met uw ogen dicht al uw collega’s indelen in de categorieën jaloers of ambitieus. Onthullend, hè?
Het nuttige van de huidige economische crisis is dat de verhoudingen nu net effe een tikkie meer op scherp staan. Jaloezie tiert welig; ambitie ook. Net een apenrots dus.

PS. Nagekomen bericht ter bevestiging: Een artikel in Elsevier over ‘rattengedag op de werkvloer’ als gevolg van de recessie. Kies nu uw beest – aap, krab, roofdier, rat - naar keuze en wees op uw hoede…