Digitale enkelband

De reactie van de doorsnee digitale immigrant - u en ik dus - op die software is allicht: "Waarom zou iemand zulke software überhaupt willen installeren?" Eens ingelogd op Belysio, kunnen vrienden en kennissen immers op ieder tijdstip weten waar je je bevindt en waarmee je bezig bent. Een soort digitale enkelband dus. Nuttig eventueel voor ouders die willen zien waar hun kroost uithangt, of werkgevers die willen nagaan waar hun werknemers zich bevinden.
Maar 'digital natives' - tieners en kinderen dus - hebben blijkbaar veel minder moeite met die software. Voor hen is Belysio de volgende logische stap in de evolutie van e-mail, instant messaging, blogging en tweeting. Op sociale netwerksites zoals Twitter kan je ook al je dagelijkse levenswandel delen met al wie het horen wil. Belysio slaat echter de brug met de offlinewereld en staat toe om op een laagdrempelige manier voortdurend te laten weten waarmee je bezig bent.
Hoe bedreigend dergelijke software ook is voor de privacy, onwettelijk is het eigenlijk niet. De privacy policy van Belysio geeft gedetailleerde informatie over welke gegevens verzameld worden en waarvoor die gegevens gebruikt worden. Aangezien die policy tijdens de registratieprocedure verplicht geaccepteerd moet worden, rust het systeem in principe op een goede wettelijke basis, want de gebruiker weet waar hij aan toe is en geeft zijn toestemming.  
Dat niet wil zeggen dat er geen privacyproblemen zijn. Ten eerste richt Belysio zich op jongeren die onder een bepaalde leeftijd de toestemming van hun ouders nodig hebben. Dat is uiteraard een utopie, net zoals de veronderstelling dat gebruikers de ellenlange privacy-politiek met termen en voorwaarden zouden lezen. Zoals verwacht eigent Belysio zich in die policy het recht toe om al de verzamelde persoonsgegevens door te geven aan zo ongeveer elke mogelijke derde, wat bijzonder interessante marketing mogelijk maakt. De scène uit de film 'Minority Report', waar digitale reclames worden afgestemd op de toevallige passant, is dus plots niet meer zo futuristisch. Ten slotte eigent Belysio zich ook het eeuwigdurende recht toe om alle gegevens en documenten die je via hun software uploadt, wereldwijd en onbeperkt te gebruiken.
Bij dat soort software stel ik mij de vraag of we het concept 'toestemming' eigenlijk niet moeten herzien en aanscherpen, in elk geval voor gebruikers die tegen zichzelf beschermd moeten worden. Een wetgevend ingrijpen zou dus interessant zijn om dat soort toepassingen aan banden te leggen en te vermijden dat jongeren over enkele jaren geconfronteerd zullen worden met hun onuitwisbare digitale sporen. Of is een dergelijke gedachte slechts de krampachtige reflex van een digitale immigrant?

Patrick van Eecke