De boze droom van de manager

Moet ik aan mezelf twijfelen? Ben ík ‘n beetje raar?
Of al die ánderen? Lastig…

Ik lees in een blad over management een artikel onder de kop: “Manager worden is jongensdroom”. Herkent u dat? Ik niet. Voor mij is management een Boze Droom die ik al 55 jaar behendig weet te ontwijken. Fantastisch dat er zo veel managers in de wereld zijn, zolang ik maar niet hoef.

Ik heb in mijn leven een paar domme dingen gedaan maar dit heilige voornemen staat fier overeind: “Ik word nooit ergens de baas”.

Piloot stond ooit op m’n lijstje, dierenarts ook en daarna al snel journalist. Dat laatste doe ik nu 35 jaar. Geloof me: Ik heb me nog geen moment verveeld en ben elke dag blij dat ik alleen baas ben over mezelf.

Het had heel anders kunnen gaan. Bij de NOS nodigde de personeelschef me eens uit voor de lunch. Dat beloofde weinig goeds. Wat moet ‘ie van me?

En inderdaad, vlak voor het toetje: “Of ik er voor voelde het management in te gaan”. Poeh, wat heb ik m’n ijsje daarna snel wegggeslobberd. Rennen!

Ik ben een doener, ‘n uitvoerder, maker. Ik denk heus graag mee over beleid en hoe alles beter kan. Maar maak me er niet voor verantwoordelijk. Geen geduld voor.

Ik doe dingen (boeken, artikelen en columns schrijven, spreekbeurten houden, congressen voorzitten, tv-programma’s verzinnen) die je niet zo maar door een Chinees of Indiër kan laten doen. Mijn bedrijfje wordt dan ook niet onverwacht overgeplaatst of met sluiting bedreigd want dat BV’tje ben ik zelf. Het overleeft de economische crisis tot nu toe dan ook wonderwel.

Stressloos

De kern van mijn tomeloze arbeidsvreugde zit in het stressloos bedenken en maken van dingen. Die combinatie is goud waard: Geen stress en toch lekker creatief bezig zijn. Jaloers? Ik weet ‘t: Ik ben een geweldige mazzelkont.

Nu bedenkt iedereen wel eens wat geinigs. Maar zo’n klinkend idee slikken de meeste werknemers razendsnel in. Niet te veel opvallen is immers werkregel nummer 1 in Nederland. De kop boven het maaiveld…., U kent het allemaal.

En veel creatieve managers hangen hun mooie ideeën ook liever niet aan de grote klok. Als je briljantje niet meteen gaat schijnen, is de afrekencultuur immers meedogenloos.

Een manager die ijzerenheinig doorzet moet beschikken over een bovenmenselijke dosis vergadergeduld. En hij moet ‘t incasseringsvermogen van een profbokser hebben. U weet wel: afbreekrisico… Slecht voor je hart en humeur.

Nu hebben we altijd managers nodig. Gelukkig blijft er voor veel kids die jongensdroom en – nog mooier – steeds vaker ook een meisjesdroom. Maar dat automatisme van alsmaar hogerop en ‘n nóg langere titel op je visitekaartje maakt meer managers ongelukkig dan ze zelf toegeven. Toch?

Ik lees steeds vaker over managers die ontsnappen aan de ’rat race’ en timmerman worden, schrijver, wijnboer of wereldverbeteraar. Nooit spijt van hun overstap.

Durf dus eens echt te dromen. Dat het ook heel anders kan.