Crisis slaat toe: ‘doe alsof je druk bent’

Een onweerstaanbaar onderwerp voor een druk bezette columnist: werknemers die geen donder te doen hebben maar dag-in-dag-dag-uit krampachtig hun ‘druk-druk-druk’-mythe in stand houden.
Dat wordt erger in tijden van economische malaise. Je hebt minder orders, amper klanten, de telefoon gaat hoogstens twee keer per dag, de e-mailbak blijft leeg. Dus wat doe je dan? Sudoku? Boekie lezen? Sms-en? Bovenop je bureau Yoga-voor-Beginners? Naar ondeugende Internet-plaatjes koekeloeren? Cursusje macramee?
Of toch maar bedrijvig heen en weer lopen met een bijna leeg vergadermapje. En toch gehaast aan de telefoon opnemen: “Hebt u een heel klein momentje; even druk op een andere lijn.”
Deze ‘ik-doe-net-alsof’-optie leidt tot niks. Maar ja, je durft ook niet open en bloot niks te gaan zitten doen? Want wie vliegt er bij de volgende krimpoperatie als eerste uit? Die toegewijde macramee-cursist en kantoorkampioen in de yoga? Of die overijverige dribbelaar die om vijf-voor-vijf uur nahijgend op het nippertje zijn dagelijkse portie niksdoen weet af te ronden? U en ik weten het antwoord.

‘unBusY’ Werknemers
Ik las er in de New York Times een fantastisch verhaal over ‘working hard to look busy’. Je ziet in Amerika het pseudo-drukzijn overal. Obers in restaurants zetten nog maar eens de vaasjes recht. Winkelverkopers leggen voor de zoveelste keer de laatste hand aan de fl eurige uitstalling ‘Nu met nóg hogere korting…’ in de etalages. Ik lees over een verkoper die het heerlijk vindt als klanten lekker veel kleren in de paskamer laten slingeren. Dan heeft ze weer effe wat te doen.
Orgineel is de advocaat die ‘s avonds laat een grote ventilator in zijn kantoor op de hoogste stand laat blazen. Door de bewegende gordijnen dimt het licht niet meer automatisch. “ Latertje weer, hè? Er brandde nog héél laat licht bij u…. “ De uren zijn niet declarabel maar vallen in de categorie ‘personal development’. How low can you go?
Wees dus argwanend als collegaatjes ineens hun computer zo draaien dat u het scherm niet meer kunt zien. Potje patience? Wintersport regelen? Chatten met …. ; ja dat zou ik ook wel willen weten...!

Er zijn steeds meer ‘unbusy’ werknemers. Kantoormedewerkers maken afspraken met bekenden om hen een aantal keren per dag te bellen of een boodschap achter te laten bij de receptie ‘Kan hij/zijn zo snel mogelijk terugbellen; het is écht dringend’. Eén grote fake. Theater dus maar dan echt. Gedwongen niksdoen is killing. Je twijfelt aan je zelf. Alleen bij de fabrikant van Prozac draaien ze fluitend overuren.
Je kunt je er vrolijk over maken maar het moet ondraaglijk stressvol zijn. Niks doen is immers de laatste fase voor ontslag. Ik zie al een batterij trainers en consultants voorbij marcheren met goed bedoelde adviezen dat je ‘van elk probleem een uitdaging moet maken. En dat je hierna vast ‘een nog leukere baan krijgt’. En dan is er altijd nog ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. Gelooft u het? Ik ook niet. Crisis is niet leuk.