Beetje verliefd op de nieuwe baan

Ooit – héél lang geleden – was een meisje van mijn school ontembaar verliefd op me.
Leuk? Nee, vreselijk was het.

Gekmakend.
Misschien was het een prachtmeid (hoewel…. laatst op een reünie viel ze niet mee) maar je wilde wel gillen: “Blijf uit mijn buurt.” Ze wilde té graag. Dat krijgt iets zieligs

Ik denk aan haar nu ik lees over de talloze werknemers die hun baan kwijt zijn.
Wat doe je?
Handel juist een tikkeltje nonchie!
Stel, je bent werkloos en zit financieel knap knel. De sfeer thuis verslechtert als weer een stapeltje afwijzingsbrieven (“We wensen u veel succes bij uw verdere zoektocht….”) op de mat ploft.
Maar dan – allemachtig, wie had dat gedacht? – een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek! Je ligt rusteloos wakker en begint dagen tevoren na te denken: Wat trek ik aan? Tikkeltje nonchalant. Of juist hardstikke netjes. Lastig!

Je vergeet nooit die keer dat je binnen kwam en je de sollicitatiecommissie collectief zag wegkijken: “Trouwpak! Fout….”
Niet fijn. En niet aangenomen vooral ook.
Nog een dilemma: Ga ik nog even naar de kapper of is dat te uitsloverig? Zo’n vers geschoren, blote-billerige mannennek zie je op een kilometer afstand. Maar ja, die licht (?) grijzende krullenbos is misschien te wild. You never get a second chance to make a first impression.

Ook lastig: Ben ik scherp op tijd? Of kom ik juist te vroeg ? De sollicitatiecommissie krijgt dan een discreet seintje: “De volgende kandidaat is er nú al”. Sodeju, waar laten we hem zo lang?

Nog even en er zit een heel kwartet hunkerende kandidaten tussen de sansevieria’s in de hal. Passerende werknemers weten: “Daar zitten weer zo’n clubje ‘Koos Kansloos’.” Vernederend.

Teveel hoge flats en viaducten

En oh, als ze maar niet vragen hoeveel je wilt verdienen. Dat is zo’n ‘make-or-break’ vraag. Te hoog maakt je kansloos. Te laag brengt je huwelijk in gevaar: “Denken ze echt, dat ze je voor zo’n flutbedrag een rotje kunnen laten werken?”
En hoe opgewekt of somberig doe je over de baan waar je net uitgezwiept bent? Je kunt je CV verbaal opschuren en bijplamuren. Maar is dat niet té doorzichtig? Wie durft open en bloot te mekkeren: “Ik ben nu nóg kwaad! Totaal, helemaal klote gewoon; ik word gek van werkloos zijn. Bij mijn Vinex-buurtje zijn iets te veel en vooral iets te hoge flats en viaducten”.

Of hoe goed kun je - optimist als je bent - jokken: “Dit kwam dus eigenlijk heel goed uit. Want ik was ook best wel aan een soort van nieuwe uitdaging toe. Deze baan is dus helemaal prima, meer dan 100 procent geknipt voor mij” (deze laatste formulering niet kiezen als je – eigenwijs!! - tóch naar de kapper bent gegaan).

Dit soort uitslovers kunnen het er op een onbewaakt zo maar uitflappen: “Ik ben - bij wijze van spreken dan dus… - gewoon best een klein beetje verliefd op deze baan…” .
Dan zijn u én uw aspirant-werkgever niet voor elkaar in de wieg gelegd.

Veel succes.
Enne… beterschap.