Bazen krijgen bij bosjes de bons

Natuurlijk zijn veel opperbazen – Amerikanen praten eerbiedig over chief executive officers(ceo’s)- onschuldig als het om de crisis gaat. Maar ze moeten hangen. Eruit! Uithuilen en opnieuw beginnen. Hoop doet (over)leven.

Maar wat nu als een grote onderneming door het vertrek van de ceo stuurloos wordt? De nieuwe baas is jonger dan zijn voorganger en heeft dus ook minder ervaring. Wat weet zo’n jong ding nu helemaal over ‘n crisis?

Een ceo-wissel heeft vaak niet het gewenste resultaat. Geen wonder. Een bedrijf dat het slecht doet en de baas op de keien zet, blijft het slecht doen. De crisis komt immers als een tsunami over ons heen. Dan helpt een nieuw zwemvest niet.

Niet ontslaan dus? Ook niet fijn. Want onderzoek toont ook aan dat veel niet-ontslagen ceo’s naar de crisis kijken, zich nog eens driftig op het hoofd krabben ….en vervolgens niks doen. Gek he?

Ze kijken als een hert in de koplampen.

Verstijfd. Machteloos.

‘SNEL OPHOEPELEN GRAAG’

Bij AbnAmro/Fortis mag Gerrit Zalm nu voor een salarisje van 750 duizend euro de beademing bedienen. Dat is zo’n ceo waarvan ik denk: Daar wil ik wel onder werken.

Ik vertrouw een goedlachse man als Zalm. Van mij mag ‘ie veel meer opstrijken  dan die zeven-en-halve ton. Of ik jaloers ben? Welnee, daar word je alleen maar sjaggerijnig van en ‘t bezorgt je hartklachten. Niet doen dus. Veel plezier ermee Gerrit! Stel dat je nieuw leven in die toko weet te blazen dan ben je een veelvoud waard.

Maar oh wee, het bericht over Gerrits bovenmodale beloning bezorgt lezers van De Volkskrant spontaan linkse bloedspuwingen. Ik klik niets vermoedend rond op de website www.topsalaris.nl en lees: “Laat deze topmanagers snel ophoepelen”.  Het zijn ‘geldwolven' schrijft een ander: “Het schuim komt bovendrijven”.

JALOERSIGE BUITENLANDEN

Onze bestbetaalde landgenoten hebben verzonnen dat ze zo’n riante beloning  verdienen. Management-talent is immers schaars. Voor je ‘t weet reizen onze goudhaantjes af naar minder jaloersige buitenlanden.

Kletskoek weet een bevlogen lezer van De Volkskrant: “Met een mengeling van ongeloof, verbijstering, woede en een misselijkmakend gevoel lees ik over de ‘tegenaanval’ van onze nationale roofridders”. Poeh, alles onder controle met de bloeddruk?

Onze Gerrit is zo’n  ‘nationale roofridder’. Eén verbolgen lezer kent die types wel: “Helaas heb ik zo’n graaier als schoonzoon. Het is de grootste hufter die in onze familie rond loopt”.

Maar als Amerika weer eens ons voorbeeld is, dan ploft bij nog meer topverdieners in Wassenaar of Blaricum binnenkort de ontslagbrief op de mat. In 2008 verloren gemiddeld zes Amerikaanse ceo’s per dag hun goudgerande baan. Het is vaak zo’n geval van korte-termijn paniekvoetbal. Klinkt bekend? Maken aandeelhouders en commissarissen dezelfde fout die ons al zo diep in de ellende heeft gestort?

Ik gun Gerrit zijn geld.

En de 10-duizenden geplaagde AbnAmro-ers hun Gerrit.