Weekmaker: belangrijkste feit was de introductie van de iPad2

En dan bedoel ik niet het feit dat de nieuwe tablet er is (zo bijzonder is versie 2 niet), maar het feit dat Steve Jobs daarvoor uit zijn ziekbed was herrezen.

Het had na al die onheilstijdingen en die candid camerabeelden waarop hij voorzichtig uit een restaurant schuifelde, toch veel weg van een scene uit Return of the Living Dead. De sfeer was gewijd. Het devote Apple-publiek bracht nog een grotere ovatie dan normaal aan De Leider; aan de andere kant van de VS schoot de beurskoers omhoog. HIJ LEEFT.

Het liet mij trouwens ook niet onberoerd. Deze magere stramme man in zwarte koltrui en spijkerbroek was toch maar de uitvinder van de iPad, iPhone en de Macintosh. Jobs is Apple en Apple is Jobs, ondanks al die andere knappe koppen die er werken. Die zullen ook na Jobs’ vertrek nog prachtige producten bedenken en fancy winkels openen, maar dat laat onverlet dat Apple met het vertrek van Jobs op de wat langere termijn onvermijdelijk zijn ziel kwijtraakt. Jobs is one of a kind. Wie Inside Job’s brain van Leander Kahney leest, begrijpt dat de combinatie van zijn obsessieve leiderschapsstijl, charisma, zakelijk instinct en ongekende perfectionisme volkomen uniek zijn. Jobs haalt het uiterste uit zijn mensen, of omdat ze bang van of geïmponeerd door hem zijn, of zich door hem uitgedaagd voelen. Je bent een stumper of je bent geweldig. Jobs is een ultieme perfectionist die zich de kleinste details bemoeit. Hij kan rustig een ontwerper vier weken lang een grafisch detail – hoe een document verdwijnt in de prullenbak – laten overdoen omdat het effect in zijn ogen nog net niet optimaal is.

Bijzonder is dat Jobs ondanks zijn grillige maniakale karakter een talent heeft om relaties aan te gaan met zowel creatieve genieën als zakelijke toppers. Hij is ook charmant. Hij geeft mensen het gevoel dat ze bij Apple deel kunnen nemen aan iets bijzonders, aan een missie om de wereld te veranderen. Daarmee haalde hij geldgedreven bedrijfsleiders als John Sculley van Pepsi Cola over om bij het destijds veel kleinere Apple te gaan werken. “Je wilt toch niet nog je hele leven alleen maar priklimonade verkopen.” Nee, dat wilde Sculley niet.

Nu Jobs worstelt met zijn gezondheid, en wellicht zelfs met de dood, blijkt ook het omgekeerde. Apple is niet alleen Jobs, maar Jobs is ook Apple. Hij trekt zich niet terug in kleine kring, maar schijnt vanaf zijn ziekbed nog bovenop de belangrijkste productontwikkelingen te zitten. Dat doet hij niet voor zijn aandeelhouders of zijn personeel. Hij kan niet anders. Hij kan niet loslaten. Apple is een groot deel van zijn identiteit.