Wat als werk spel wordt

Angry Birds heeft een miljoenen-industrie ontketend, maar wat schiet de wereld ermee op dat miljoenen mensen telkens weer met deze vogeltjes varkens op het scherm omkegelen. Volgens blogger Saul Kaplan laat de populariteit van dit soort games zien dat mensen dol zijn op spelletjes. Je zou als bedrijf gek zijn als je daar niets mee doet.

Wie denkt dat spelletjes alleen iets zijn voor kinderen, moet naar de enorme populariteit van games als World of Warcraft kijken. Honderden miljoenen volwassenen over de hele wereld spendeerden in totaal 5,93 miljoen jaar aan uren van hun vrije tijd aan deze online game. Het is om wanhopig van te worden. Als ook maar een fractie van deze tijd en energie gericht zou zijn op het verbeteren van het onderwijs, de gezondheidszorg of andere dingen die de samenleving ten goede zouden komen, hoeveel beter zou de wereld er dan wel niet uitzien. Volgens Kaplan schiet je met deze benadering helemaal niets op. Je kunt beter op deze populariteit van het spel inspringen bijvoorbeeld door spelelementen in het werk te introduceren.

Een andere pleitbezorger voor dit laatste gedachtengoed is Jane McGonigal wiens boek Reality is broken een oproep doet aan gamedesigners om spellen te ontwikkelen waarmee de grote maatschappelijke uitdagingen van onze tijd opgelost kunnen worden. Volgens McGonigal zijn de vier kernelementen van een spel - een doel, duidelijke regels, communicatie en vrijwillige deelname – ook productief toe te passen op elk vraagstuk in een organisatie of de samenleving. Bovendien maakt het spelen van spelletjes ons betere mensen. Het is volgens McGonigal voor bedrijven hoog tijd om goed te kijken wat er nu precies in game-industrie gaande is.

Organisaties zijn vaak al heel ver in het stellen van concrete doelen, duidelijke regels en beloningssystemen. Waar organisaties minder goed op inspelen is het aanspreken van een persoonlijke drive in het werk. Volgens Kaplan is de vrijwillige deelname van een spel een nieuw element dat werken een stevige opkikker zou kunnen geven. Games zijn populair omdat mensen er zelf voor kiezen, terwijl werken juist zo vaak tegenstaat omdat het moet. Je hebt een poos geleden zelf voor een baan gekozen, maar na verloop van tijd is de nieuwigheid er wel van af. Weg zijn dan het gevoel van opwinding of persoonlijke drive die je wel ervoer in de begintijd en nu ondergesneeuwd zijn in de sleur van een gewone werkdag.

Werk in de vorm van een game kan dat gevoel van sleur doorbreken. Als je op de werkplek de sensatie van een leuk bordspel introduceert met winst en verliesmogelijkheden dan kun je belangrijke organisatiedoelen bereiken. Met de karakteristieken van een spel kun je medewerkers motiveren, hun inzet mobiliseren en denkkracht exploiteren. En vergeet vooral de communicatieve kracht van games niet. Het intranet met zijn digitale smoelenboek is een slap aftreksel van het netwerk dat je kunt smeden door collega's als team te laten opereren in een game. Ook de communicatie rond een organisatievernieuwing landt zoveel beter als betrokken medewerkers in een spel de kansen en mogelijkheden van deze verandering kunnen verkennen en ervaren.

Tegelijkertijd wijst Kaplan ook op de beperkingen van spelen op het werk. Shakespeare zei al: "als het hele jaar door alleen maar zou spelen, zou het spel net zo vervelend zijn als werken nu”. Games bieden goede mogelijkheden om het werk op kantoor aantrekkelijker te maken - maar ook de hele dag Monopoly gaat spelfanaten uiteindelijk de keel uithangen.

Bron: Harvard Business Review