Teleurstellend, maar toch uitstekend: ‘De Google Code’

Toen ik vernam dat Henk van Ess, wellicht Europa’s beste zoekexpert, ging werken aan ‘De Google Code’ vermoedde ik een magnum opus. Dat werd het helaas niet, maar wel een voortreffelijke handleiding.

Henk van Ess heeft vanaf 14 jaar geleden met Voelspriet de toon gezet voor een kritische, journalistieke, niet zelden wetenschappelijke benadering van het vinden op internet, met het accent op Google. Ook internationaal brak hij door als onderzoeker en docent en ondersteunt dit met Searchbistro.com. Een groot aantal vondsten schreef hij op zijn naam, en het is een genot les te krijgen van deze man.

Maar waar bleef het boek? Geen tijd voor natuurlijk, of schreef hij wel maar werd het alsmaar meer? Toen ik dus vernam dat Van Ess werkte aan ‘De Google Code, vermoedde ik, alleen al op grond van de titel en de jaren die we moesten wachten, dat er een geweldig werk in de maak moest zijn. Ik hoopte dat het in de categorie zou komen van The Google Story en The Search van John Battelle en Van Ess zelf zich internationaal met de laatste zou kunnen meten. Hij verdiende het.

Dat is een flinke teleurstelling geworden, ofwel: een gemiste kans. De Google Code is een klein formaat boek, 135 pagina’s, in de stijl van een handboek gemaakt. Je zou bijna zeggen: een ‘boekje over Google’. Jammer, daar breek je niet mondiaal mee door. Flauwe vergelijking dezer dagen: Henk van Ess heeft de binnenbocht genomen, of beter: gebrek aan ambitie met dit boek.

Om in één adem te zeggen: Van Ess heeft met De Google Code geen goud gescoord, maar wel een voortreffelijke race gereden. Het is een geweldig boek, of beter gezegd: handboek. Iedereen die waarde hecht aan het vinden van goede, betrouwbare resultaten, moet dit kopen.

De ‘Code’ die Van Ess beschrijft is de methode om Google en niet te vergeten een serie andere zoekdiensten, optimaal te gebruiken. In het boek zelf staat (pagina 109): “Door de Google Code toe te passen , vind je vanzelf de bronnen die betrouwbaar ogen.”

Bij dat laatste woord stond ik dan weer een poosje stil, maar dat is wellicht mijn eigen afwijking met argwaan. Waarom staat er immers: “…die betrouwbaar ogen” en niet “…die betrouwbaar zijn”? Is dit impliciet geuite onvolkomen geloof in betrouwbare resultaten praktische bescheidenheid of realisme na al die jaren? Waarom geen uitleg?

De kern van Google Code: ga denken in resultaten die je wilt hebben in plaats van in je zoekvraag. Dit is ‘denken als een machine’ bij Google, maar het geldt voor heel veel situaties in het leven: denk als je opponent, als je partner. Hoe redeneert die? Een vorm van levenskunst die je volgens de Google Code ook op het zoeken kan loslaten.

Na uitleg van dit principe en de omgang ermee volgen nog zeven tips en trucs die heel goed worden uitgelegd. Zo laat Van Ess mooi zien hoe je erachter kunt komen of Coca-Cola nu wel of niet de bakermat vormt van de Kerstman.

Hij toont onderwijl aan dat Google – vaak irritant – geotargeting toepast om nationale varianten van zoekresultaten te variëren, en al te gemakkelijk de oren laat hangen naar juristen namens gekrenkte partijen en andere censoren.

Fascinerend is de uitspraak: “Google is niet de beste.” Dan wil je als lezer ook weten: welke zoekdienst dan wel? Dat antwoord geeft Van Ess niet uniform. Het antwoord luidt ongeveer: gebruik van een geheel van alternatieve diensten naast Google, zoals AllTheWeb van Yahoo, Bing en combinatiezoeker Dogpile, maar ook Hakia en
Exalead en Icerocket en Scoopler.


Dit alles geeft je betere resultaten dan Google in z’n eentje. Al die alternatieven vond ik heel boeiend. Maar kun je dan zeggen: “Google is niet de beste”?

Het boek is uitstekend geïllustreerd en opgebouwd en hoort in vele studeer- en huiskamers thuis. En Pearson wil het wellicht in het Engels uitbrengen met andere voorbeelden.

Er is ook een site De Google Code en gek genoeg brengt die niets extra’s behalve wat Twitter-reacties die Van Ess ‘recensies’ durft te noemen. Er blijft nog wat te winnen in ‘crossmedia’ wereldjes.