IT in een neerwaartse kostenspiraal

De ict-afdeling is ooit ontstaan om eenvoudige en repeterende activiteiten door computers te laten doen. Door het automatiseren van manuele activiteiten konden en kunnen kosten bespaard worden en zijn er minder mensen nodig.

De associatie tussen ICT en kostenbesparing bestaat helaas nog steeds. ICT wordt bijna altijd gezien als een kostenpost terwijl het, zeker vandaag de dag, een belangrijk onderdeel vormt van de totale waardeketen en ook een onderdeel kan zijn van het onderscheidend vermogen. Als gevolg wordt de ict-afdeling keer op keer besparingsdoelstellingen opgelegd die maar op twee manieren ingevuld kunnen worden:

1. De eerste manier is outsourcing. Door dezelfde activiteiten op grotere schaal uit te voeren dan de ict-afdeling zelf zou kunnen, is de leverancier in staat een lagere prijs in rekening te brengen. De leverancier kan de prijs daarnaast verder drukken door arbeidsplaatsen naar lagelonenlanden te verplaatsen. Schaalgrootte betekent echter ook standaardisatie, de tweede manier om kosten te besparen.

Bij ICT gaat namelijk ook de ‘80-20 regel van Pareto’ op; het merendeel van het ict-budget gaat op aan uitzonderingen zoals extra wensen en maatwerk.

2. Door alleen standaarddiensten aan te bieden, kan de ict-manager aanzienlijk besparen op het budget en dat is de laatste jaren massaal gebeurd.

Technologieën als SaaS, PaaS en andere vormen van cloud computing versnellen dit proces, omdat ze een ‘out-of-the-box’ oplossing bieden die, vanuit technisch perspectief, eenvoudig te realiseren is.

Waar het in verschillende organisaties nu begint te kraken is de spiraal waar de ict-afdeling in terecht is gekomen: gezien worden als een kostenpost leidt tot het opleggen van besparingsdoelstellingen, leidt tot minder mogelijkheden om echt toegevoegde waarde te leveren, waardoor ernstige schade aan het bedrijf ontstaat.