Applicatie-euthanasie, het laatste IT-taboe

In zo’n jonge industrie die nog steeds in de groei zit is het niet verwonderlijk dat veel aandacht naar het bouwen en verbouwen van informatiesystemen uitgaat. Maar de praktijk is wel – dat hoor ik tenminste van de meeste organisaties waar ik kom – dat organisaties eerder last hebben van te veel applicaties dan te weinig.

De vraag is dan, als je er last van hebt, waarom je er niets aan doet. De antwoorden die ik hoor hebben vooral met onzekerheid te maken. Onzekerheid over de gevolgen van het opdoeken van applicaties die interfaces hebben met andere applicaties – hebben wij een koppeling over het hoofd gezien? Onzekerheid over hoe een klein maar essentieel onderdeel van een applicatie te isoleren en verplaatsen naar een andere omgeving. Onzekerheid over hoe zo’n application demolition traject aan te pakken. En met zo veel onzekerheid durf je dan geen stap te nemen – liever de ellende die je kent dan een sprong in het onbekende. Het is misschien niet terecht maar je krijgt vaker kritiek voor de gevolgen van het nemen van een beslissing dan voor de gevolgen van niets doen. De vraag is ook wanneer zo’n investering zich terugbetaalt – is de huidige verantwoordelijke van plan om nog een paar jaar te blijven zitten of laat-ie het probleem liever aan zijn opvolger over? Kortom, de persoonlijke agenda van de beslisser is van essentieel belang.
Advies voor consultants: benader zo’n applicatierationalisatietraject niet als wetenschappelijk studie maar focus op de business case en bedenk daarbij dat er zowel relevante irrationaliteiten als irrelevante rationaliteiten zijn. Dus besteed aandacht aan de emotionele kant van zo’n beslissing - applicatie-euthanasie is immers een gevoelig onderwerp.